परम्परागत सिप र स्थानीय कच्चापदार्थ प्रयोग गर्ने, १० देखि ५० किलोवाटसम्म बिजुली खपत गर्ने र बढीमा १५ करोडसम्म पुँजी भएका उद्योगलाई साना उद्योग भनिन्छ।

उत्पादित वस्तुको प्रचार-प्रसार गरी उपयुक्त मूल्यमा बजारमा बेचबिखन तथा वितरण गर्ने कार्यलाई बजारीकरण भनिन्छ।

कच्चा पदार्थ, श्रम र अन्य साधनको प्रयोग गरी कुनै वस्तु वा सेवा बनाउने कार्यलाई उत्पादन भनिन्छ।

१५ करोडभन्दा बढी र ५० करोडसम्म स्थिर पुँजी भएका उद्योगलाई मझौला उद्योग भनिन्छ। यस्ता उद्योगमा कच्चा पदार्थ स्थानीय र बाहिरी क्षेत्र दुवैबाट ल्याइन्छ र उत्पादन राष्ट्रिय बजारसम्म पुग्छ। जस्तै — कपडा उद्योग, खाद्य प्रशोधन उद्योग, निर्माण कम्पनी आदि।

• रोजगारीको अवसर सिर्जना गर्न
• जीवनस्तरमा सुधार ल्याउन
• देशको आर्थिक विकास गर्न
• आधुनिक प्रविधि प्रयोग गर्ने सिप विकास गर्न

उत्पादन र बजारीकरण एकअर्कासँग गहिरो गरी जोडिएका छन्। कच्चा पदार्थ, श्रम र साधन प्रयोग गरी वस्तु बनाउने काम उत्पादन हो भने त्यही वस्तुलाई प्रचार गरी ग्राहकसम्म पुर्‍याउने काम बजारीकरण हो। वस्तु जति गुणस्तरीय भयो, त्यसको बजारीकरण त्यति नै सहज हुन्छ र उपभोक्ताको माग बढ्छ। तर वस्तु गुणस्तरीय भए पनि प्रचार-प्रसार र उपयुक्त बजार व्यवस्थापन नभएमा त्यो बिक्री हुन सक्दैन र उद्योगलाई आर्थिक घाटा हुन्छ। त्यसैले उद्योगले उपभोक्ताको रुचि र मागअनुसार वस्तु उत्पादन गर्नुका साथै त्यसको सही बजारीकरण पनि गर्नुपर्छ। यसरी उत्पादन र बजारीकरण दुवै मिलेर मात्र उद्योग सफल हुन्छ।

उद्योग सञ्चालन गर्दा मुख्यतः चार चुनौती देखिन्छन्। पहिलो, लगानीको अभाव — ठुलो पुँजी र ऋणको व्यवस्था नहुँदा उद्योग चलाउन गाह्रो हुन्छ। दोस्रो, बजारको अभाव — उत्पादित वस्तु बेच्ने उपयुक्त बजार नभएमा उद्योग टिक्न सक्दैन। तेस्रो, मानव संसाधनको अभाव — दक्ष र प्राविधिक जनशक्ति सजिलै नपाइनु ठुलो समस्या हो। चौथो, कानुनी अड्चन — बारम्बार परिवर्तन हुने सरकारी नीति-नियम र वन तथा भूसंरक्षणसम्बन्धी अस्पष्ट कानुनका कारण उद्योग सञ्चालनमा कठिनाइ आउँछ। यी चुनौतीलाई उपयुक्त योजना र सहयोगका साथ व्यवस्थापन गरे मात्र उद्योग दीर्घकालसम्म टिक्न सक्छ।