चाडपर्व मनाउने, अर्मपर्म-ऐंचोपैंचो गर्ने, ज्येष्ठ नागरिकलाई सम्मान गर्ने, र मेला-जात्रा-महोत्सव मनाउने — यी हाम्रा समुदायमा प्रचलित केही सामाजिक अभ्यास हुन्।

प्लेकार्डमा छोटो र सजिलो नारा राख्दा राम्रो हुन्छ, जस्तै:

"नियमित योग गरौं, स्वस्थ शरीर र शान्त मन बनाऔं।"

दशैं, तिहार, तीज, माघे संक्रान्ति, होली जस्ता चाडपर्वहरू सामान्यतया मनाइन्छन्। यसमा पनि आफ्नो ठाउँ र समुदाय अनुसार थप स्थानीय चाडपर्व जोड्न सकिन्छ।

नियमित योग र ध्यान गर्दा मन शान्त हुन्छ र तनाव कम हुन्छ।

चाडपर्व मनाउने, विवाहमा सहभागी हुने, ज्येष्ठ नागरिकलाई सम्मान गर्ने, अर्मपर्म-ऐंचोपैंचोमा सघाउने, र अतिथि सत्कार गर्ने — यी पाँच सामाजिक अभ्यास हुन्।

वर्णन (आतिथ्य): घरमा कोही पाहुना आउँदा उहाँलाई आदरका साथ बोलाई खानपान र बसोबासको व्यवस्था गरिन्छ। यसैलाई आतिथ्य वा अतिथि सत्कार भनिन्छ।

"अतिथि देवो भव:" भन्नुको अर्थ हो — घरमा आउने पाहुनालाई देवता सरह सम्मान गर्नुपर्छ। उदाहरणका लागि, घरमा कोही पाहुना आउँदा उहाँलाई बस्न आसन दिने, खानेकुरा र पानी दिने, र आदरका साथ कुरा गर्ने — यो नै अतिथि सत्कारको उदाहरण हो।

ज्येष्ठ नागरिकसँग नम्र भई बोल्ने, उहाँहरूको स्वास्थ्यको ख्याल राख्ने, उहाँहरूको अनुभव र सल्लाहलाई महत्त्व दिने, र समय-समयमा भेटेर वास्ता गर्ने गरेको छु। यसले उहाँहरूलाई सम्मानित र सुरक्षित महसुस हुन्छ।

अर्मपर्म र ऐंचोपैंचो भनेको गाउँका मानिसहरूले खेतीपाती वा अन्य काममा एकआपसमा पालैपालो सघाउने चलन हो। जब एक जनाको काम हुन्छ, अरूले गएर सघाउँछन्, र पछि आफ्नो पालो आउँदा उही मानिसहरूले फर्केर सघाउँछन्।

यसरी काम गर्दा समयमै काम सकिने मात्र होइन, मानिसहरूबीच आपसी भरोसा र मायाको भावना पनि बढ्छ। उदाहरणका लागि, धान रोप्ने समयमा एक किसानको खेतमा छिमेकीहरू सबै मिलेर सघाउँछन्, र भोलिपल्ट अर्को किसानको खेतमा गएर उस्तै सहयोग गर्छन्। यसबाट "आज मैले सघाएँ भने भोलि मलाई पनि सहयोग पाइन्छ" भन्ने भावना बलियो हुन्छ, जुन समाजको एकता र सहयोगको जग हो।

जात्रा, मेला र महोत्सवले समाजको विकासमा धेरै किसिमले योगदान गर्छन्:

आर्थिक रूपमा: महोत्सवमा स्थानीय उत्पादन (तरकारी, फलफूल) र स्थानीय सीप (डोका, नाम्लो, डाला, नाङ्लो) बिक्री हुँदा किसान र सिपालु मानिसहरूलाई आम्दानीको अवसर मिल्छ।

सामाजिक रूपमा: मेला हेर्न सबै उमेर र समुदायका मानिसहरू एकै ठाउँमा भेला हुँदा आपसी मेलमिलाप र सद्भाव बढ्छ।

सांस्कृतिक रूपमा: यस्ता आयोजनाले पुर्खौली संस्कृति, चाडपर्व र सीपलाई जीवित राख्न मद्दत गर्छन्, र नयाँ पुस्ताले पनि आफ्नो परम्पराबारे सिक्ने मौका पाउँछन्।

यसका साथै महोत्सवमा ज्येष्ठ नागरिकको योगदानलाई सम्मान गर्ने कार्यक्रम पनि हुने भएकाले समाजमा आदर र सद्भावको वातावरण बन्छ।